Spotkanie 4. - Uwielbiony czy coś?¶
Wprowadzenie dla animatora i cele¶
Za nami już niemal całe rekolekcje. W czasie niedzielnego spotkania grupowego warto duży nacisk położyć na dzielenie się swoim spojrzeniem i doświadczeniem modlitwy (nie tylko uwielbieniowej). Podczas rekolekcji usłyszeliśmy także świadectwa, można do nich nawiązać, a także samemu zaświadczyć o tym, co już przyjęliśmy. To jest ważna część tego spotkania, dlatego można ją wydłużyć kosztem np. formy aktywizacji. Ważne jest również to, aby każdy uczestnik wyjechał z wybranym przez siebie i zapisanym zastosowaniem z rekolekcji. Pytania znajdujące się w tym konspekcie są jedynie naprowadzające, nie trzeba zadawać ich wszystkich.
Czas spotkania: 1h 20min
Cele spotkania:
Odkrycie „pełni” i ”spójności” we wszystkich postawach modlitewnych
Podkreślenie roli uwielbienia w modlitwie
Nowy człowiek - uwielbienie jako całość życia
Modlitwa i wprowadzenie¶
Modlitwa spontaniczna podsumowująca poznane i omówione do tej pory formy modlitwy. Krótkie:
Dziękczynienie
Prośba
Przebłaganie
Zakończenie „Chwała Ojcu”.
Wczoraj braliśmy udział w warsztatach modlitewnych. Możemy do nich nawiązać w naszych pytaniach na początek. Pamiętajmy o tym, żeby nie wywierać presji dotyczącej oczekiwanej przez nas odpowiedzi. Nie dla wszystkich ten moment rekolekcji musiał być momentem przełomowym albo znaczącym. Chcemy jednak podkreślić rolę tej metody pracy ze Słowem - obrazowość i plastyczność tekstów biblijnych pozwala nam odkryć nieznane do tej pory niuanse zawarte w scenach Pisma Świętego. Możemy zapytać o przemyślenia, które pojawiły się u uczestników podczas wczorajszych warsztatów.
Które miejsce w analizowanym fragmencie pozwoliło mi zobaczyć obrazy Pisma Świętego w nowym świetle?
Czy ten warsztat sprawił mi radość? Czy jego plastyczność skojarzyła mi się z dzieciństwem i zabawą słówkami, skojarzeniami?
Czy było to dla mnie pomocne, intrygujące? Dlaczego?
W jaki sposób Bóg obecny jest również w takiej formie pracy ze Słowem?
Rola uwielbienia w modlitwie¶
Uwielbienie dla wielu z nas wciąż pozostaje czymś nieznanym albo - w najlepszym razie - nie do końca odkrytym. W tej części spróbujemy powiedzieć nieco więcej o tym rodzaju modlitwy.
Katechizm Kościoła Katolickiego przypomina nam, że:
„Uwielbienie jest tą formą modlitwy, w której człowiek najbardziej bezpośrednio uznaje, iż Bóg jest Bogiem. Wysławia Go dla Niego samego, oddaje Mu chwałę nie ze względu na to, co On czyni, ale dlatego że On Jest. Uczestniczy w szczęściu serc czystych, które kochają Go w wierze, zanim ujrzą Go w chwale. Przez nią Duch łączy się z naszym duchem, by świadczyć, że jesteśmy dziećmi Bożymi; daje świadectwo Jedynemu Synowi, w którym zostaliśmy przybrani za synów i przez którego uwielbiamy Ojca. Uwielbienie zespala inne formy modlitwy i zanosi je do Tego, który jest ich źródłem i celem: «Dla nas istnieje tylko jeden Bóg, Ojciec, od którego wszystko pochodzi i dla którego my istniejemy» (1 Kor 8,6) (KKK 2639).”
Uwielbienie pozwala nam porzucić utarte schematy - przecież po to zostaliśmy stworzeni, aby Boga czcić i wielbić każdym naszym oddechem. Jest dla nas bardzo dobrą lekcją, bo wyzwala z myślenia w kategoriach „daj”. Zbyt często potrzebujemy Boga przede wszystkim po to, by dał nam swoje dary i nas wspierał, a rzadziej przychodzimy po prostu po to, by być dla Niego. UWIELBIENIE TO: „JESTEM” DLA CIEBIE, BOŻE. Warto odkryć moc i charakter tej modlitwy. Kiedy Boga uwielbiamy, stajemy się wobec Niego „dyspozycyjni”, „dostępni”. Jesteśmy gotowi na wszystko, co chce nam objawić.
„Uwielbienie to taki moment, kiedy w końcu nie mówię Bogu, jak wielkie są moje problemy, tylko mówię moim problemom, jak wielki jest Bóg.”
Uwielbienie Boga pozwala nam uwolnić się od wielu rzeczy, a także spojrzeć na całe nasze życie inaczej. Po uwielbieniu jesteśmy innymi ludźmi - bardziej radosnymi. Papież Franciszek mówi wprost: „To proste modlić się o jakieś łaski. Trudniejsza jest modlitwa uwielbienia, jednak to ona jest modlitwą prawdziwej radości. Ona przynosi nam radość bycia szczęśliwymi przed Panem”. Modlitwa uwielbienia jest modlitwą pamięci o tym, co Pan zrobił dla nas. Przed oczami przechodzi nam wtedy cała historia zbawienia.
Kolejnym owocem uwielbienia jest uwolnienie od trosk. Przychodzę ciężki, wychodzę lżejszy. Troski nie przestają istnieć, ale zanurzamy je w uwielbieniu. To nie jest to samo co rozwiązanie problemu, ale problem dostrzegamy wtedy w zupełnie innym świetle. To szansa na Boże działanie. Moja nadzieja zostaje złożona w Bogu - przestaję się kurczowo przejmować. Uwielbienie oznacza, że patrzę na to, co Bóg czyni, a nie tylko na to, co robię ja.
Pytania do dzielenia¶
Z czym kojarzy mi się modlitwa uwielbienia?
Czym różni się dla mnie uwielbienie od dziękczynienia?
Czy łatwiej przychodzi mi Boga prosić, czy Go uwielbiać? Dlaczego?
Co zmienia się we mnie, gdy zamiast skupiać się na swoich problemach, patrzę na Boga?
Uwielbienie w Eucharystii¶
„Chwała na wysokości Bogu to starochrześcijański i czcigodny hymn, w którym Kościół zgromadzony w Duchu Świętym uwielbia oraz błaga Boga Ojca i Baranka.” /OWMR 53/
Milczenie po Komunii jest również uprzywilejowaną przestrzenią uwielbienia.
„Po rozdaniu Komunii świętej, zależnie od okoliczności, kapłan i wierni przez pewien czas modlą się w ciszy. Jeśli okaże się to stosowne, całe zgromadzenie może też wykonać psalm lub inną pieśń pochwalną albo hymn.” /OWMR 88/
„Po Komunii świętej, zależnie od okoliczności, następuje akt uwielbienia. Nie należy w tym czasie wykonywać innych czynności. Zgromadzenie może wykonać psalm, inną pieśń pochwalną lub hymn. Dopuszczalna jest również muzyka instrumentalna lub odpowiedni utwór wykonywany przez zespół śpiewaczy.”
Przejawy uwielbienia w Piśmie Świętym¶
W Piśmie Świętym możemy znaleźć wiele fragmentów odnoszących się do uwielbienia. Przytoczmy kilka z nich:
Boga możemy uwielbiać naszym językiem. Święty Jakub w swoim liście (Jk 3,3-12) podkreśla, że nie możemy jednocześnie błogosławić i przeklinać, skoro mamy jeden język. „Czyż może bowiem z jednego źródła wytryskać woda słodka i gorzka zarazem?”
Boga możemy uwielbiać, wypełniając Jego wolę. Jezus podkreśla to w swojej działalności, mówiąc: „Ja Tobie przysporzyłem chwały na ziemi przez to, że wypełniłem dzieło, które Mi dałeś do wykonania” (J 17,4).
Boga możemy także uwielbiać przez czyste ciało: „Czyż nie wiecie, że ciało wasze jest przybytkiem Ducha Świętego? Chwalcie więc Boga w waszym ciele” (1 Kor 6,19-20).
Boga możemy uwielbiać wytrwałością modlitwy. Wezwanie „Nieustannie się módlcie” pokazuje, że uwielbienie nie musi być jedynie chwilowym uniesieniem, ale może stać się postawą serca.
Maryja w Magnificat pozostaje dla nas wzorem uwielbienia - całą sobą kieruje uwagę ku Bogu, pamięta o Jego dziełach i pozwala, by to On był w centrum.
Pytania do dzielenia¶
Który z tych biblijnych obrazów uwielbienia jest mi dziś najbliższy?
W jakich sytuacjach najłatwiej przychodzi mi uwielbiać Boga?
Co we mnie najbardziej przeszkadza w uwielbieniu: rozproszenie, lęk, pośpiech, skupienie na sobie?
Nowy Człowiek - uwielbienie jako całość życia¶
Na kartach Pisma Świętego uwielbienie jest jednocześnie zapowiedzią - w Psalmach, realizacją - w działalności Jezusa, i ostatecznym dopełnieniem wszystkiego - w Apokalipsie. Nie jest ono dodatkiem do życia wiary, ale jego sercem.
O integralności i spójności modlitwy oraz życia warto mówić właśnie tutaj. Temat rekolekcji prowadzi nas do połączenia światła i życia. Wiara nie jest jakimś osobnym przejawem, „kontrą” wobec codzienności, ale przenika całe życie.
Skoro uwielbienie jest nieodłącznym elementem życia, możemy uczyć się przeżywać w tym kluczu najważniejsze momenty naszej codzienności: chrzest, małżeństwo, kapłaństwo, pracę, szkołę, relacje, kontakt z przyrodą, a także sposób przeżywania cierpienia i śmierci. Uwielbienie nie polega więc wyłącznie na śpiewie czy określonej emocji, ale na coraz pełniejszym oddawaniu Bogu chwały całym swoim życiem.
„Jeśli poznałeś Boga i zachwyciłeś się Nim, to nie wzdychaj: «ach, ach, ach», tylko wybieraj.”
„Celem człowieka jest chwała Boga.”
„Człowiek po to jest stworzony, aby Pana Boga chwalił, czcił i służył, aby przez to zbawił swoją duszę.”
Pytania do dzielenia¶
Gdzie w moim życiu najbardziej rozdzielam modlitwę od codzienności?
W jakich konkretnych przestrzeniach mojego życia uwielbienie może stać się bardziej integralne?
Jaki jeden wybór pomoże mi po rekolekcjach żyć tak, aby bardziej oddawać Bogu chwałę?
Podsumowanie i zastosowanie¶
Celem każdej z postaw modlitewnych, z którymi stykamy się na tych rekolekcjach, jest ostatecznie uwielbienie: kierowanie serca ku Temu, Który Jest, skupienie się na Jego osobie i oddanie Mu chwały.
Uwielbienie w codzienności polega na integralności przyjętego Słowa i wprowadzania go w życie. To nic innego jak fos-zoe - Światło, które przenika życie i wszystkie jego postawy. To nie po prostu bycie dobrym, ale dojrzewanie w miłości do Boga - miłości, która prowadzi do zachwytu nad Jego Obecnością, nad tym, że On po prostu JEST.
Zastosowanie powinno wypływać ze spotkania - to moment, w którym znamy już swoją grupę i możemy wychwycić, co będzie dla niej dobre, albo uczestnicy sami mogą stwierdzić, co chcieliby wprowadzić w życie.
Można zaproponować analizę swoich postaw: co w moim życiu niekoniecznie jest zgodne z uwielbieniem Stwórcy? Ważne, aby każdy z uczestników spotkania znalazł jedną postawę, nad którą chce popracować, konkretnie ją nazwał i wprowadził zmiany.
(Przykład: Po skończonym posiłku będę wkładał naczynia do zmywarki, a nie zostawiał ich na blacie, co strasznie denerwuje innych domowników.)
Ponadto można postanowić razem z grupą czytanie i rozważanie w tym kontekście Listu św. Jakuba. List ma 5 rozdziałów, niech więc będzie to np. jeden rozdział na tydzień - a na podstawie rozważania wybór konkretnego zachowania, które chciałbym zmienić w swoim życiu.
List św. Jakuba świetnie pokazuje, czym jest integralność człowieka:
„Z tych samych ust wychodzi błogosławieństwo i przekleństwo. Tak być nie może, bracia moi! Czyż z tej samej szczeliny źródła wytryska woda słodka i gorzka? Czy może, bracia moi, drzewo figowe rodzić oliwki albo winna latorośl figi? Także słone źródło nie może wydać słodkiej wody.”
—Jk 3,10-12
Modlitwa na zakończenie¶
Uwielbienie Boga w tym, czego już dokonał na tych rekolekcjach, w Jego obecności i we wspólnocie, którą razem tworzymy.